mak,adik sayang mak.
mom,i love you.
sejak bila kita mula lupa akan kata-kata ni? sejak bila rasa malu untuk menyampaikan kata-kata ni? sejak dah meningkat umur? sejak dah mula cari kasih sayang sendiri?
aku akui,aku tak pandai untuk meluahkan kata-kata ni kat mak aku. aku rasa segan. rasa cam,malu gilak ah. kan dah besar. seriously. bukan ego,bukan rasa bongkak,cuma rasa tak patut. dah besar. budak-budak je cakap kat mak camni secara direct. budak besar patut cakap sayang kat mak secara halus. kan?
aku rasa teori aku dah silap. mungkin sebab aku dan mak tak berapa rapat. kadang-kadang aku rasa macam geram gila dengan mak aku. tak payah la aku state sebab apa. kalo aku gtau pun bukan korang faham kan.
but sometimes,bile datang musim periksa ni,mak la yang bagi support gila-gila kan? dari mak yang kuat bebel,dari mak yang asyik marah-marah, terus tukar jadi mak yang understanding gile. yang supportive gila.
mungkin mak kamu sentiasa macam ni. aku faham. mak kita bukan sama kan?
jadi sebab itu lah jangan sesekali minta nak mak lain. bila geram dengan mak sendiri, mula la mulut ni nak cakap macam-macam. <- ni zaman muda-muda tak pakai otak dulu.
"nape la mak camni? tengok mak orang lain tak camni pun."
tapi sebaik-baik mane pun mak orang lain,baik lagi mak kita.
mak kita la yang dulu suapkan ubat,yang urutkan pinggang masa jatuh depan umah sebab gatal main bola sampai jatuh kat lantai simen, yang datang ke shah alam tiap minggu bawak favourite spagetti, yang call tiap masa walaupun kadang-kadang rasa annoying sebab konon nak kebebasan, yang sentiasa ada kat tepi walau kita la yang banyak buat die menangis sebab tak pandai dalam exam.
mak,adek love you. now and forever.








